درد تنهايي يك آدم.در اوج بدبختي سقوط قلب

تبلیغات:

غذاپزی امامزاده حسن

طبخ انواع غذاهای ایرانی وفرنگی جهت مجالس

{میهمانیها ِسمینارها ِموسسات وادارت}

یزد.خیابان امام.بعداز درمانگاه فهادان.امامزاده حسن

زیر نظر آقای رضانظری.

شماره تماس:۰۹۱۳۲۵۲۴۸۳۵

با ۲۵ سال سابقه

Man tadap jaaye jiya dhadak jaaye Man tadap jaaye jiya dhadak jaaye Dekhon mein jab tujhko sajna Dekhon mein jab tujhko sajna Dhoom dhoom dhoom tere ishq ki sajna Dhoom dhoom dhoom tere ishq ki sajna Man kaahe tose ankhiyan ladai saajna Dhoom dhoom dhoom tere ishq ki saajna Tumse milna jiya dolna Tumse milna jiya dolna Tere bin bole sab bolna Meri aashiqi ke bhed kholna Fursat ke pal mein doobna Apne hi dil se joojna Laagi kyun laaagi yeh lagan Apni hi lagan se poochna Chand nikal jaaye sabar nahi aaye Poochona na mera haal saajna Dhoom dhoom dhoom tere ishq ki sajna Dhoom dhoom dhoom tere ishq ki sajna Aur thodi der mein hum juda ho jayenge Aur thodi der mein hum juda ho jayenge Hasraton ke kehkashan mein hum kahin kho jayenge Hasraton ke kehkashan mein hum kahin kho jayenge Furkat na dena tum kabhi Chahe roke tumko sabhi De jaana mujhko yeh kasam Vaada kar jaana tum abhi Miloge dobara mujhe phir se yaara Tum bhool na jaana yeh sajna Dhoom dhoom dhoom tere ishq ki sajna Dhoom dhoom dhoom tere ishq ki sajna

·´¯`·. اول به نام عشق و خداي عشق، دوم به نام تو، سوم به ياد مرگ .·´¯`·

من غروب عشق خود را در نگاهت ديده ام....

 من بناي ارزو ها را زهم پاشيده ام....

 آنچه بايد من بفهمم اين زمان فهميده ام....

 در دل خود من به عشق پوچ تو خنديده ام....

میروم خسته وافسرده وزار

 

سوی منزلگه ویرانه خویش

به خدا میبرم از شهر شما

 

دل شوریده ودیوانه خویش

 

میبرم تا که در آن نقطه دور

 

شستشویم دهم از رنگ گناه

شستشویش دهم از لکه عشق

 

زین همه خواهش بیجا وتباه

 

میبرم تا زتو دورش سازم

 

ز تو ای جلوه امید محال

 

میبرم زنده به گورش سازم

 

تا از پس نکند یاد وصال

 

ناله می لرزد،می رقصد اشک

 

آه ، بگذار که بگریزم من

 

از تو ای چشمه جوشان گناه

 

شاید آن به که بپرهیزم من

 

 

به خدا غنچه شادی بودم

 

دست عشق آمد وازشاخم چید

 

شعله آه شدم،صد افسوس

 

که لبم باز بر آن لب نرسید

 

عاقبت بند سفر پایم بست

 

میروم خنده به لب خونین دل

 

میروم از دل من دست بردار

 

ای امید عبث بی حاصل

 

هوا سرد شده.

 

 باران پاييزي هم که تا دقايقي پيش مي باريد.

 

 اينک بند آمده و جو مطبوعي را به وجود آورده.

 

 شهر خلوت است

 

 

و  دنياي درون ذهنم زندان ،

 

نمي دانم براستي در اين ساعت

 

چرا يک آن تغيير رويه دادم و خود را فراموش کردم.

 

 لحظه ای ياد اولين وصيتنامه

 

 مسخره اي که چند سال پيش با يکي

 

 از دوستام نوشته بودم افتادم.

 

اون موقع به خويشتن مي باليدم

 

 که بزرگ شده ام. کمي ازش تو

 

 ذهنم مونده که اين زير آوردمش؛

 

 بقيش کمي شخصيه.

آه نمي داني چه تلخ و کشنده است

 

 زير بوته غم آشيانه گزيدن ودر درياي

 

 بي صحبتي غرق شدن و در سرزمين

 

 رنج آواره گشتن و درآسمان تنهايي

 

 خيره شدن و در قبرستان تاريک پر

 

 از ظلمت شهر مسکن گزيدن.

 

هنگامي که سپيده صبح آهسته

 

 پرهاي نشاط خود را روي خورشيد

 

 مي گشايد هنگامي

 

 که قلب تو از مژه هاي حسرت و غرور در زندگي

 

 مي تپد مرا فراموش نکن.

 

اين را فراموش نکن که زندگي هميشه

 

 بهار نيست گاهي

 

ابر خزان بر آن سايبان مرگ مي افگند،

 

 اگر روزگاري مرا نديدي به خاطر روحم

 

که شده قطرات اشک بريز چون اين

 

 

 روزگار با وفاترين ياران را از هم جدا مي کند.

 

 اين کلمات را در پايان روزهاي

 

سرد و غم انگيز مي نويسم.

 

 آسمان پر از ابرهاي سياه است

 

 و دلم سخت گرفته. امشب

 

 از همه شبهاي خدا سياهتر و تاريکتر است،

 

امشب ماه هم از آسمان قهر کرده،

 

 امشب شب بيست و دوم مهر ماه است،

 

 بهتر است بگويم تلخ ترين روز زندگي من.

 

در اتاق زده شد

 

مادر بود

 

خنديدم و او گريست مادر رفت

 

او را ديدم که لباس سياه در تن داشت

 

صدايش کردم

 

نشنيد

 

چه شده بود؟ نمي دانستم

 

عکسم را ديدم در گوشه اتاق ،با يک روبان مشکي

 

من کي مرده بودم؟!...

 

نمي دونم اسم اين تيکه متن

 

 رو که از ذهنم يک آن گذشت

 

 چي مي شه گذاشت؟ اما خب...

 

بيا در يک شب آرام و مهتابي کمي

 

هم صحبت يک ياس باشيم

 

اگر صد بار قلبي را شکستيم

 

بيا يک بار با احساس باشيم

 

بيا تا رنگ اقيانوس آبيست

 

 براي موجها ديوانه باشيم

 

کنار هر دلي يک شمع سرخ است

بيا به حرمتش پروانه باشيم

سلام به برو بچه های گل گلاب.

خوبین حالتون خوبه که انشالله.

من دیگه از امسال مدرسه نمیرم.وخیلی از این بابت ناراحتم.

چون باید توی خونه بشینم.

و بعدشم همش پشت کامپیوتر .اگه پسر بودم یک لحظه توی خونه

نمیموندم.ولی حیف که دخترم .باید کنار مادرم توی خونه بمونم.

خوب دیگه من میرم بعدا دوباره در یک فرصت مناسب مینویسم.

خدانگهدارتون

 

هيچوقت مغرور نشو ...

 برگا وقتي مي ريزن كه فكر مي كنن طلا شدن...

 آنكس كه اعتماد مي كند خيانت مي بيند

 و آنكس كه اعتماد نمي كند خود خيانتكار است.

 آدما مثل كتابن از روي بعضي از اونها بايد مشق نوشت...

از روي بعضي ها بايد جريمه نوشت...

 بعضي ها رو بايد چند بار خوند تا معني شو بفهميم...

و بعضي ها رو بايد نخونده دور انداخت

دلم مي خواد پستهاي جديدم .با پستهاي

 

 قبلي فرق داشته باشن .

 

چيزايي باشن که خودم مي نويسم.

حرفاي خودم باشه .ولي خداييش نوشتن

 خيلي سخته.

اينو از وقتي فهميدم که سعي کردم بنويسم.

 

مگه نمي گن خواستن توانستنه؟

 

پس چرا من با اينکه مي خوام اما

نمي تونم بنويسم.

اصلا نمي دونم چي بنويسم.

يادمه مدرسه هم که مي رفتم يکي ديگه

برام انشاء مي نوشت.

انشاء هم به نويسندگي مربوط مي شه .نميشه؟

آها!!!!همين اول کاري بگم چيزايي

 

 که مينويسم مربوط به شخص خاصي نميشه.

 

اگر نوشته اي ...توي

 

اين وبلاگ خونديد فکر کرديد

 

من عاشقم باید بدونيد که اشتباه کرديد.

 

آدرس وبلاگ, تيتر وبلاگ

 

مربوطه به گذشته (به جزرازهاي دل من).

 

 ولي خوب ديگه من مثل گذشته نيستم

 يعني نمي خوام باشم.

جملات عاشقانه اي هم که مي نويسم

 صرفا" به

خاطر پندآموز يا قشنگ بودنشونه نه

 چيز ديگه اي.

همينطور عکسها, به خاطر اينکه

 

 ازشون خوشم مياد ميزارم اينجا.

 

واسه همين ممکنه بعضي مواقع

با متني که مي خونيد همخوني نداشته باشن.

خوب اين چيزايي بود که بايد مي دونستيد

 و من گفتم تا رفع ابهامات بشه.

تا يادم نرفته اينو بگم توي کتاب احکام

 يه متني خوندم

 خيلي دلم مي خواست اينجا بنويسمش

 شايد به درد شما هم بخوره:

اگر کسي براي ثابت کردن ادعا و قبولاندن حرف

خود به ديگري بخواهد

 قسم بخورد و حرف او در حقيقت

راست باشد قسم خوردن او کاري مکروه است ................

.خوب قسم نخور(من نميگم احکام ميگه)

 

همونطور که دوست ندارم غرور کسی رو بشکنم

دلمم نمی خواد

 

 کسی غرور منو بشکنه...

 

(پروردگارا! دلهاي سنگ آسا را بشكن تا مگر در

 

شكستگي‌ها نشاني از تو بيابند. )

 

خوب فکر کنم تا همینجا کافی باشه.

تا آپ بعدي

باي باي

 

 

زيبايي فلك ...  

 

باور كن هنوز هم خورشيد هر روز از مشرق طلوع مي كند.

 

 

باور كن هنوز گنجشك هاي كوچك هر قدر هوا سرد باشد

 

بر روي شاخه ها

مي نشينند و مي خوانند.

 

 

باور كن آدم ها يادشان نمي رود به هم سلام كنند.

 

 

آسمان آبي است.

 

 

باور كن هنوز هم ابر ها با سخاوتند و مي بارند.

 

 

باور كن هنوز غروب به همان زيبايي است.

 

 

باور كن شب، مهتاب مي تابد تا تو راهت را در كوچه ي

 

 قديمي گم نكني.

 

ستاره ها تمام شب برايت دعا مي كنند

 

و چشمك مي زنند تا آن ها را ببيني.

 

باور كن هنوز هم جيرجيركي هست كه سكوت شب را بشكند.

 

 

باور كن هنوز فصل ها ،

 

 همان بهار و تابستان و پاييز و زمستان است.

 

با اين كه خيلي ها رفته اند؛

 

باور كن تمام هستي درست همان است

 

كه بود و خواهد بود ؛

 

جز من و تو !

 

 

من و تو كه ادعا داريم

 

 

سهممان از دنيا شده فقط افسوس و آه.

 

 

اگر من نباشم باز همه چيز همين طور، هست.

 

 

زمين و آسمان همين است ؛

 

 

درست به همين زيبايي، وصف نا پذير!!!

 

 

باور كن!

 

( راستي متن داغ داغ بود!)